یک شعر تازه دارم ، شعری برای دیوار 


 شعری برای بختک ، شعری برای آوار

 

 تا این غبار می مرد یکبار تا همیشه


 باید که می نوشتم ، شعری برای رگبار


این شهر واره زنده است ،‌ اما بر آن مسلط


 روحی شبیه چیزی ،‌ چیزی شبیه مردار


 چیزی شبیه لعنت ،‌ چیزی شبیه نفرین

 

  چیزی شبیه نکبت ،‌ چیزی شبیه ادبار

 
 در بین خواب و مرداب ، چشم و دهان گشوده است

 
گمراهه های باطل بن بست های انکار

 

 تا مرز بی نهایت ، تصویر خستگی را


تکرار می کنند این آیینه های بیمار

 
 عشقت هوای تازه است ، در این قفس که دارد

 

 هر دفعه بوی تعلیق هر لحظه رنگ تکرار


از عشق اگر نگیرم ،‌ جان دوباره ،‌ من نیز

 

 حل می شوم در اینان این جرم های بیزار

(حسین منزوی)