سر یک تخته سنگ نشست

 

 

و چون بچه های لوس

 

 

صورتش را به صورت آسمان چسباند

 

 

و قلب لجبازش با هر تپش خود تکرار می کرد:

 

 

دعا نمی کنم اما می خواهم

 

 

میخواهم می خواهم به آرزوی خود برسم.

 

 

تشویش

 

 

شب را به بالای تپه آورده بود

 

 

و نگاه ستاره ها

 

 

چون تنبیه یک بزرگتر می مانست

 

 

اما خدای ندیده مهربان بود

 

 

و آرزویش را

 

 

مثل همیشه به او داد...