اوایل گل سرخ است و انتهای بهار                              نشسته ام سر سنگی کنار یک دیوار

نشسته  ام به بلندی و پیش چشمم باز                   به هر کجا که کند چشم کار ، چشم انداز

فتاده بر سر من فکر های دور و دراز                           بر آن سرم که کنم سوی آسمان پرواز

                                      فغان که دهر به من پر نداده چون شاهین