لبخند
|
گفتمش:
شیرین ترین لبخند چیست؟ چشم غمگینش به رویم خیره ماند قطره قطره اشکش از مژگان چکید لرزه افتادش به تن. زیر لب غمناک خواند: ناله زنجیرها بر دست من گفتمش: آنگه که از هم بگسلد؟ خنده تلخی به لب آورد و گفت: آرزوی دلکش است اما دریغ! بخت شومم ره بر این امید نیست. وآن طلایی زورق خورشید را صخره های ساحل مغرب شکست! من به خود لرزیدم از دردی که تلخ در دل من با دل او می گریست گفتمش: بنگر در این دریای کور چشم هر اختر چراغ زورقی است. سر به سوی آسمان برداشت وگفت: چشم هر اختر چراغ زورقی است! لیکن این شب نیز دریایی است ژرف ای دریغا شب روان! کز نیمه راه می کشد افسون شب در خوابشان... گفتمش: فانوس ماه می دهد از چشم بیداری نشان... گفت: اما در شبی اینگونه گنگ هیچ آوایی نمی آید به گوش... گفتمش: اما دل من می تپد گوش کن این صدای پای اوست! گفت : ای افسوس در این دام مرگ باز صید تازه ای را می برند این صدای پای اوست!... گریه ای افتاد در من بی امان درمیان اشکها پرسیدمش: خوشترین لبخند چیست؟ شعله ای در چشم تاریکش شکفت اشک خون در دیده اش آتش فشاند گفت: «لبخندی که عشق سر بلند وقت مردن بر لبم خواهد نشاند»
|
